ANATOMIA LITER

Wiele osób zaczyna przygodę z hand letteringiem albo po tym, jak zobaczą, że zajmuje się tym jeden z ich znajomych, albo gdy natkną się na hand lettering w Sieci.

Problemem jest jednak to, że nie mają pomysłu na to, w jaki sposób uczyć się hand letteringu. Ja zaczęłam od kopiowania prac znalezionych na Pintereście. Po dłuższym czasie nie zauważyłam żadnych postępów, dlatego dzisiaj chcę Wam podpowiedzieć, jak poprawnie zacząć naukę hand letteringu.

Brakującym elementem jest solidne zrozumienie podstaw typografii – kształtów, stylów i kompozycji. To podstawa, która początkującym osobom pozwoli wejść na wyższy poziom. Możesz pomyśleć, że hand lettering nie ma nic wspólnego z typografią, jednak zrozumienie podstawowych zasad typografii jest kluczem do hand letteringu. Jeżeli nie zrozumiesz terminologii i etymologii, nie będziesz w stanie tworzyć profesjonalnych prac.

Warto pamiętać o różnicy między projektantem czcionek a artystą hand letteringu. Projektanci projektują litery, które mają być używane wielokrotnie i we wszelkiego rodzaju kontekstach. Każda litera musi być tak zaprojektowana, aby pasowała do wszystkich sąsiadującej z nią liter. Osoba zajmująca się hand letteringiem ma znacznie większą swobodę – napis jest narysowanymi literami i zwykle bywa tworzony w ramach pojedynczego podejścia. Możliwość wyboru dowolnej formy sprawia, że hand lettering jest jedyny w swoim rodzaju.

Na przykładzie poniżej narysowanego słowa „typografia” wyjaśnię podstawowe elementy budowy liter.

Każda litera składa się z kresek, które mogą być proste i wygięte. Proste kreski mogą być pionowe, poziome lub ukośne, a wygięte otwarte lub zamknięte.

 

Linia podstawowa – wzdłuż dolnej części liter słowa „typografia” biegnie linia podstawowa. To na niej opierają się wielkie i małe litery. W zależności od stylu, w jakim rysujemy, zaokrąglone litery (takie jak „e” i „o”) mogą rozciągać się nieco poniżej linii podstawowej.

Linia środkowa – wzdłuż górnej części małych liter znajduje się linia środkowa, która określa wysokość małych liter bez wydłużeń. Określa wysokość takich liter jak „o”, „g” i „y”, jak również wskazuje łuk litery „h”.

Linia wersalików jest linią określającą wysokość dużych liter, czyli wersalików.

Linia górna – niektóre małe litery mają zaokrąglone wierzchołki, które nieco wykraczają poza linię wersalików i dotykają linii górnej. Linia górna określa granicę górnych wydłużeń takich małych liter jak „l”, „k” i „f”. W zależności od stylu linia górna może znajdować się na tej samej wysokości co linia wersalików.

Wysokość x jest odległością między linią środkową a podstawową. Bywa określana jako „wysokość x”, ponieważ jest to wysokość małej litery „x”. Wysokość x może się różnić w zależności od stylu.

Wysokość wersalików jest odległością między linią podstawową a linią wersalików.

Trzon – w literze „T” główną pionową kreską jest trzon. Trzon może być pionową lub ukośną kreską litery. W literach takich jak „H” i „V” występują dwa trzony, natomiast w literze „W” każda kreska jest trzonem.

Ramię i noga – ramię to pozioma kreska otwarta na jednym lub obu końcach litery (jak w przypadku litery „T”). Ramię może również być górną ukośną kreską, która występuje w takich literach jak „k”, „K”, czy „Y”. Noga natomiast występuje w dolnej części litery (np. „L” i „E”).

Wydłużenie górne – część litery znajdujących się powyżej linii środkowej i stykających się z górną linią jest nazywana wydłużeniem górnym, które występuje w takich literach jak: „f”, „k”, „l”, „t”.

Wydłużenie dolne to część litery wychodząca poza linią podstawową i stykająca się z dolną linią . Występuje w takich literach jak: „f”, „g”, „j”, „p”.

Szeryf – słowo „typografia” jest narysowane w stylu szeryfowym. Szeryfem są nazywane zakończenia litery „T”. Szeryfy to niewielkie ozdobniki znajdujące się na końcach liter. Wyróżnia się kilka rodzajów szeryfów: belkowe, kreskowe, klinowe i skryte.

Zwieńczenie i ogonek – zwieńczenie jest to zakończenie kreski pozbawione szeryfu. W kroju bezszeryfowym każde zakończenie kreski nazwiemy zwieńczeniem. Również w fontach szeryfowych znajdziemy tego typu zakończenia, co widać na przykładzie litery „a”. Jeżeli jednak jest to dolny koniec litery (tak jak w przypadku litery „y”), to ta część litery jest nazywana ogonkiem.

Pętelka – w literze „g” występuje pętelka, która jest zamkniętym łukiem uformowanym przez ogonek (może też być łukiem otwartym).

Oczko – pusta przestrzeń zamknięta wewnątrz litery „o” nazywana jest oczkiem. Niektóre litery (np. „a”, „p”, „R”, „o”) mają oczko zamknięte, natomiast inne (jak „c”, „G”, „U”) maja oczko otwarte.

Łuk – w literze „a” występuje łuk, który jest wypukłą i zaokrągloną kreską ograniczającą przestrzeń w pełni lub częściowo. Występuje również w takich literach jak „g”, „o”, „B”.

Wierzchołek – wyróżnia się wierzchołki górny i dolny. Wierzchołek to część litery, w której spotykają się dwie kreski liter. W literze „y” występuje wierzchołek dolny. Wyróżnia się również wierzchołek górny, który jest punktem na szczycie litery (np. „A”).

Znak diakrytyczny – kropka nad „i” to znak diakrytyczny. Takim znakiem są również kreski i ogonki nad – lub pod – literą, które zmieniają jej wymowę. Znaki diakrytyczne występują między innymi w literach: „ą”, „ć”, „ę”, „ł”, „ó”.

Zachęcam Was do zapoznania się z anatomią liter. Opanowanie umiejętności nazywania poszczególnych elementów składowych liter pomoże Wam doskonalić się w hand letteringu. Jeżeli uznacie, że Wasze projekty nie są w stu procentach perfekcyjne, zdobyta wiedza umożliwi Wam wskazanie obszaru, nad którym będziecie musieli popracować.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *